آموزش برنامه نويسي مبتدي براي دانشجويان

Download Resources

Thu, 17 Sep 2009 06:21:00 GMT

Download Resources

Software Updates

Buy Now

Service Packs

Microsoft Technologies

آموزش برنامه نويسي مبتدي C

Sun, 13 Sep 2009 00:46:00 GMT

مثال 31) برنامه اي بنويسيد که مشخصا ت پرسنل يک شرکت را گرفته سپس آنها را در فايلي نگهداري کند سپس از آن ليست حقوق کارمندان را محاسبه و چاپ کند .

# include <stdio.h> # include <conio.h>

# include <stdlib.h> # include <string.h>

int main( )

{

File *f;

Char numstr[10];

Int I,salary;

Struct em

{

Char name[10];

Int hp;

Int h;

}

Emp;

Clrscr( );

F=fopen("employ.dat" ,"wb+");

If (!f)

{

Printf("can not open fill");

Exit 0;

}

Printf("name hour pay , hour");

While(y)

{

Gets(em.name); = scanf("%d",&emp,name);

If(!emp.name);

Break;

Gets(num str );

Emp.hp=atio(numstr);

Gets(num str );

Emp.h=atio(num str);

Fwrite(&emp,sizeof(structem),I,f);

{

Rewrute(f);

Clrscr ( );

Puts(name salary):
FREAD(&emp,size of (struct em),I,f);

While (!feof(f))

{

Puts(ep.name);

Printf(%d \n memp.hp*emp.h);

Fread(&emp , size of (structem), I,f );

}

Close (f);

Getch( );

Return 0;

}

آموزش برنامه نويسي مبتدي C

Sun, 13 Sep 2009 00:45:00 GMT

انواع فايل ازنظر دسترسي :

1- فايلهاي با دسترسي مستقيم يا تصادفي : در اين نوع فايل ها نحوه دسترسي به داده ها مستقل از ترتيب ذخيره سازي آن ها مي باشد و مي توان به هرکدام از داده ها به طور مستقيم دسترسي داشت . مثلاًدر فايل ديکشنري براي ديدن کلمه اي که با B شروع مي شود ديگر کلماتي را که با حرف A شروع مي شود را نمي بيند.

2- فايلهاي با دسترسي ترتيبي : در اين نوع از فايل ها دسترسي به داده ها به همان ترتيبي است که ذخيره شده است يعني براي دسترسي به داده n ام بايد از n-1 داده عبور کنيم . مثلاً اگر بخواهيم دقيقه دوم يک موزيک را گوش کنيم بايد از دقيقه اول آن عبور کنيم .

انواع فايل از نظر محتويات :

1- فايل هاي متني (text) : در اين نوع از فايل ها داده ها به همان شکلي که نوشته مي شوند ذخيره مي گردند .

2- فايل هاي دودويي يا باينري : در اين نوع از فايل ها داده ها به صورت دودويي تبديل شده و ذخيره مي گردند .

براي استفاده از فايل ها در هر زبان برنامه سازي مجموعه اي از عمليات بايد انجام پذيرد که عبارتند از :

1- تعريف متغيير فايلي : هر فايلي داراي دو اسم مي باشد که يکي نام کامل در سيستم عامل و ديگري نام مستعار در زبان برنامه نويسي که به اين نام مستعار در اصطلاح متغيير فايل گويند .

شکل کلي تعريف متغير فايلي : (در قسمت متغير ها تعريف مي شود.)

FILE (حروف بايد بزرگ باشد.) * نام متغير فايلي (نام داخلي) ;

مثال : FILE *f1 ;

2- باز کردن فايل : بايد نام خارجي و نام داخلي فايل را به يکديگر نگاشت نموده و نيز نوع فايل را مشخص کنيم , همچنين تعيين کنيم که فايل را براي چه عملي مي خواهيم باز کنيم که کل اين کار توسط دستور fopen انجام مي پذيرد.

شکل کلي دستور :

نام متغيير فايلي = fopen ( " مسير و نام خارجي فايل ", " نوع فايل و حالت باز کردن " ) ;

حالتهاي مختلف باز کردن فايل :

1- باز کردن فايل متني براي خواندن read text r (rt)

2- باز کردن فايل متني براي نوشتن write text w (wt)

3- باز کردن فايل متني براي اضافه کردن append text a (at)

4- باز کردن فايل دودويي براي خواندن rb (rbt)

5- باز کردن فايل دودويي براي نوشتن wb (wbt)

6- باز کردن فايل دودويي براي اضافه کردن ab (abt)

7- فايل متني را هم براي خواندن و هم براي نوشتن باز مي کند . +r

8- فايل متني را هم براي نوشتن و هم براي خواندن باز مي کند . +w

9- فايل متني را براي اضافه کردن و خواندن و نوشتن باز مي کند . +a

10- فايل دودويي را براي خواندن و هم نوشتن باز مي کند . b +r

11- فايي دودويي را براي نوشتن و هم خواندن باز مي کند . b+w

12- فايل دودويي را براي اضافه کردن و خواندن و نوشتن باز مي کند. b + a

مثال : f1= fopen ("D: example .dat" , "w") ;

توجه:دستور باز کردن فايل f1 را نوشتيم اگر f1 موجود باشد اطلاعات جديد را مي ريزد درون f1 که اطلاعاتي از قبل درونش بود و اگر f1 موجود نباشد f1 جديدي را مي سازد.

*نکته :

پس از آنکه فايل مورد نظر باز شد بايد بررسي کنيم که اين کار موفقيت آميز بوده يا نه . براي امتحان کردن اينکه f1 باز شده است يا نه دستور زير را در برنامه مي نويسيم :

if (f1== NULL)

{

printf (" file not opened ") ;

exit (0) ;

}

3- نوشتن در فايل يا خواندن در آن :

متناسب با محتويات (جنس , نوع ) فايل دستوري که براي اين دو کار استفاده مي کنيم متفاوت است.

الف – نوشتن و خواندن کاراکتر : شکل کلي دستور به شکل زير است

putc (نام متغيير , نام داخلي فايل ) ; : نوشتن

مثال : putc (ch , f1) ; ذخيره گردد f1درون فايل ch اين دستور موجب مي شود محتويات

نام متغير = getc(نام داخلي فايل ) ; خواندن:

مثال : ch = getc(f1) ; ذخيره گرددchخوانده شده ودر متغيير f1اين دستور موجب مي شود که يک کاراکتر از فايل

ب- نوشتن و خواندن رشته : شکل کلي دستور به صورت زير است :

fputs ( نام متغيير رشته اي , نام داخلي فايل ) ; نوشتن:

مثال : fputs (s1 , f1 ) ;

fgets (نام متغيير رشته اي , طول رشته , نام داخلي فايل ) ; خواندن :

مثال : fgets (s1 , 10 , f1 ) ;

4- بستن فايل :

پس از آنکه عمليات مورد نظر بر روي فايل به اتمام رسيد آن را مي بنديم . که شکل کلي دستور به شکل زير است:

fclose (نام داخلي فايل ) ;

دلايل بستن فايل :

ü تعداد فايل هايي که يک سيستم عامل همزمان مي تواند باز کند محدود است .

ü افزودن علامت مخصوص به انتهاي فايل , فايلي که مي بنديم به ويژه فايل متني يک علامتي( مثل( .)) انتهاي متن مي آيد که اگر دفعه بعدي فايل را باز کرديم براي پيدا کردن انتهاي متن دنبال آن علامت بگرديم .

ü سرعت دسترسي ما به حافظه جانبي بسيار پايين است

* نکته :

براي تست انتهاي فايل از تابع feof استفاده مي کنيم .

* خواندن و نوشتن structure در فايل :

fwrite (نام متغيير ساختاري , sizeof( نوع متغيير ساختاري) ,تعداد , نام داخلي فايل ) ; نوشتن:

fread (نام متغيير ساختاري , sizeof( نوع متغيير ساختاري) ,تعداد , نام داخلي فايل ) ; خواندن:

آموزش برنامه نويسي مبتدي C

Sun, 13 Sep 2009 00:42:00 GMT

اشاره گر ها(pointer) :

ويژگي متغيير : 1- نام 2- ادرس 3- محتويات 4- نوع

int x ; int x ;

x = 55 ; int *p ;

printf ("%d",x) ; : 55 x = 55 ;

p = &x ; بريز x در را pآدرس

printf ("%d" , x) ; : 55

يا

printf ("%p",*p ) ; : 55

اشاره گر : متغييري است که در آن آدرس متغيير ديگر را مي توان نگهداري کرد .

شکل کلي تعريف اشاره گر :

Type *var name;

int *p ; اشاره گر است pيعني

float *q ;

char * r ;

نکات :

1- در نام رشته و آرايه , آدرس شروع رشته و آرايه ذخيره مي شود . از اين رو مي توانيم با استفاده از اشاره گر هابه آن ها دسترسي يابيم .

2- در پياده سازي زير برنامه ها هنگام فراخواني مي توان از دو روش استفاده نمود .

فراخواني توابع:

الف- فراخواني توسط مقدار (call by value ) :

در اين روش مقدار پارامتر حقيقي در پارامتر مجازي کپي مي شود و پس از فراخواني پارامترهاي حقيقي و مجازي مستقل از هم عمل مي کنند .

ب – فراخواني توسط ارجاع يا آدرس ( call by refrence ) :

در اين روش آدرس پارامترهاي حقيقي در پارامتر هاي مجازي کپي مي شود يا به عبارت ديگر پارامترهاي مجازي اشاره گر به پارامتر هاي حقيقي مي باشند , از اين رو هرگونه تغيير در پارامترهاي حقيقي عيناً در پارامترهاي مجازي تأثير گذاشته و بالعکس .

پرونده يا فايل (File ) :

درکليه برنامه هايي که قبلاً پياده سازي مي کرديم داده ها درون متغيير ها ذخيره مي شوند و متغيير ها در حافظه اصلي (Ram ) نگهداري مي شوند و پس از خروج از هر برنامه محتويات متغيير ها از بين مي رود که براي رفع اين مشکل از file استفاده مي کنيم .

فايل : مجموعه اي از داده هاي مرتبط به هم را گويند که در حافظه جانبي ذخيره شده و يک نام به آن مجموعه نسبت داده مي شود .

آموزش برنامه نويسي مبتدي C

Sun, 13 Sep 2009 00:40:00 GMT

ساختمان يا رکورد (structure) :

مجموعه اي از داده ها مي باشند که نوع آنها الزاماً يکسان نبوده و داراي نام مشترکي مي باشند .

براي پياده سازي نرم افزارهاي کاربردي ابتدا بايد موجوديت هاي سيستم مورد نظر را شناسايي کنيم , سپس هر کدام از موجوديت ها را با استفاده از يک ساختمان پياده سازي مي کنيم .

به اشخاص , اشيا , و پديده هاي موجود در هر سيستم عملياتي اصطلاحاً موجوديت گويند . مانند : اعضا و کتاب در سيستم کتابخانه .

شکل کلي تعريف نوع رکوردي :

struct نام نوع ساختار {

نوع نام فيلد 1 ;

نوع nنام فيلد ;

} ;

مثال :

struct book {

char title[30] ;

char writer[10] ;

int id ;

}

* پس از تعريف نوع ساختار بايد متغيير هايي از آن نوع را تعريف نماييم .

الف )* تعريف متغيير ها پس از معرفي نوع ساختار. مثلاً در مثال بالا بعد از { :

} b1,b2,b[10] ;

ب ) تعريف در بخش متغيير ها .

struct book b1,b2,b[10] ;

شکل کلي دسترسي به فيلدهاي ساختاري :

abc

نام متغيير ساختاري . نام متغيير ; b1 b2

b1 . title = "abc" ; title

writer

نکات :

1- اگر بخواهيم همزمان با تعريف متغيير هاي ساختاري , به ان ها مقدار بدهيم به صورت زير عمل مي کنيم .

srtuct book b3 = {"xyz","abc",554};

2- اگر متغييرهاي ساختاري هم نوع داشته باشيم مي توانيم آن ها را به هم انتساب دهيم .

b1 = b2 ; b2 = b[10] ;

مثال : برنامه اي بنويسيد که اطلاعات 10 کتاب را از ورودي گرفته سپس شماره کتابي را خوانده و مشخصات کامل آن را چاپ کند.

#include <stdio.h>

#include <conio.h>

#define n 10

int main()

{

struct book{

char title[15] ;

char writer[10] ;

int id ;

}b1 , b[n] ;

int x,i,j ;

for (i=0 ; i<n ; i++ )

{

printf (" enter title\writer\id : \n") ;

scanf ("%s%s%d",b[i].title , b[i].writer , &b[i].id ) ;

}

printf (" enter num for search \n") ;

scanf ("%d" , &x);

for (i=0 ; i < n ; i++ )

if (x = = b[i].id)

{j=i;

break ;

}

printf (" the title and writer is: %s%s " ,b[i].title,b[i].writer) ;

getch();

return 0 ;

}

مثال : برنامه اي بنويسيد که در يک سيستم کتاب فروشي کليه کتاب هايي که قيمت آن ها زيرx ريال مي باشد را گزارش کند :

#include < stdio.h >

#include < conio.h >

int main ()

{

const int n=10 ;

struct book {

char title[15] ;

char writer[15];

int id , price ;

} b[n] ;

int x , i ,j ;

for (i=0 ; i < n ; i++ )

scanf ("%s%s%d%d" , b[i].title , b[i].writer , &b[i].id , &b[i].price ) ;

printf (" enter price for search \n") ;

scanf ("%d",&x) ;

for (i=0 ; i < n ; i++ )

if (b[i].price <= x)

printf (" %d" , b[i].id) ;

getch() ;

return 0 ;

}

آموزش برنامه نويسي مبتدي ...... انواع متغيير ها از نظر اعتبار

Sun, 13 Sep 2009 00:35:00 GMT

انواع متغيير ها از نظر اعتبار :

1- محلي(local) :اين نوع از متغيير ها را در داخل زير برنامه ها تعريف مي کنند و فقط در همان زير برنامه ها اعتبار دارند .

2- سراسري (global) : اين نوع از متغييرها را در ابتداي برنامه و قبل از همه توابع تعريف و پياده سازي مي کنند که امکان استفاده از آن ها در کليه زير برنامه ها وجود دارد.

استفاده از متغيير هاي سراسري :

داراي اثرات جانبي مي باشد و به همين دليل تا حد امکان از آن ها استفاده نمي کنيم .

اثرات جانبي بدين معني است که اگر مقدار متغيير سراسري به نادرستي تغيير کند بخش هاي بعدي برنامه در صورت استفاده از آن نتايجش اشتباه خواهد بود .

زيربرنامه هاي بازگشتي (recursive) :

زير برنامه هايي را گويند که خود را فراخواني مي کنند.

مسايلي را به صورت بازگشتي پياده سازي مي کنند که يا ماهيت بازگشتي داشته باشتند مانند فاکتوريل و فيبوناچي يا از ساختمان داده هاي غير خطي استفاده مي نمايد.

ــ براي نوشتن يک تابع بازگشتي ابتدا مسأله را بامثال هاي عددي بررسي مي کنيم سپس دو رابطه زير را روي آن ها تعيين مي کنيم .

1- رابطه بازگشتي : رابطه اي که طبق آن زير برنامه خود را فراخواني مي کند .

2- نقطه توقف : مرحله که فراخواني در آن توقف مي کند .

مثال : بدست آوردن فاکتوريل عدد n :

!4 = !3 * 4

!3 = !2 * 3 رابطه بازگشتي n! = (n)(n-1)! :رابطه کلي

!2 = !1 * 2

!1 = !0 * 1 n = 0 n! = 1 : نقطه توقف

!0 = 1 نقطه توقف

پس از بدست آوردن دو رابطه مورد نظر کافيست با استفاده از دستورif – else زير برنامه را پياده سازي کنيم .

int fact (int n)

{

if (n == 0)

return 1 ;

else

return n*fact(n-1) ;

}

مثال : فرض کنيد صرفاً امکان جمع و تفريق با يک وجود دارد زير برنامه بازگشتي بنويسيد که دو عدد صحيح مثبت را با يکديگر جمع کند :

3+5 = ? : فرض int s (int n , int m );

s (5,3) = 1 + s (5 , 3-1) {

s (5,2) = 1 + s (5 , 2-1) if ( m==0)

s (5,1) = 1 + s (5, 1-1) return m ;

s (5,0) =1 : نقطه توقف else

return (1+ s(n , m-1)) ;

}

توجــه : اگر زير برنامه ها را بعد از main بنويسيم error مي دهد و بايد پيش از تعريف بياوريم.

مثال30) برنامه اي به صورت بازگشتي بنويسيد که سري فيبوناچي را چاپ کند .

# include <stdio.h>

# include <conio.h>

Int fibo(int);

Int main ( )

{

Int n,I ;

Printf("enter any no \n");

Scanf( "%d",&n);

For (i=0;i<n;i++)

Printf("\n %d , fibo(i));

Getch ( );

Return 0 ;

}

Int fibo(int n);

{

If (n<=2)

Return(1);

Return(fibo(n-1)+fibo(n-2));

}

آموزش برنامه نويسي مبتدي C

Sun, 13 Sep 2009 00:32:00 GMT

مثال27 ) برنامه اي بنويسيد که حاصل عبارت زير را محاسبه کند.

n 2 n1

C = n1 / n1 - n2 /n2

# include <stdio.h>

# include <conio.h>

Int power(inta,intb )

{

Int I,p;

P=1;

For (i=1;i<=n;i++);

P=p*a;

Return p;

}

Int main( )

{

Int n1,n2;

Float n3,x,y ;

Scanf("%d %d \n ", &n1,&n2);

X=poer(n1,n2)/n1;

Y=power(n2,n1)/n2;

N3=x-y;

Printf("%f ", n3);

Return(0);

}

مثال28 ) برنامه اي بنويسيد که حاصل عبارت روبرو را محاسبه نمايد .

n 2 n1

C = n1 / n1 - n2 /n2

# include <stdio.h>

# include <conio.h>

Int power(inta,intb )

{

Int I,p;

P=1;

For (i=1;i<=b;i++);

P=p*a;

Return p;

}

Int fact (inta)

{

Int I,p;

F=1;

For (i=a;i>=1;i--)

F = f * I;

Return f ;

}

Int main( )

{

Int a,b ;

Float c ;

Clrscr ( );

Scanf(" %d %d \n ",&a,&b);

If (a<0 || b<0)

{

Printf(invalid);

Exit 0;

}

C= ( power (a,b)/fact( c ) ) – ( power (b,a)/ fact( c ) );

Printf("%f \n ",c);

Return (0);

}

مثال29 ) برنامه مثال بالا را با استفاده ازdiov بنويسيد .

# include <stdio.h>

# include <conio.h>

Void power (int a,int b)

{

Int I,p;

P=1;

For( i=1;i<=b;i++)

P=p*a;

Printf( "%d",p );

}

Int main( )

{

Int a,b;

Scanf("%d %d \n ",&a,&b);

Power(a,b);

Return 0;

}

آموزش برنامه نويسي مبتدي C

Sun, 13 Sep 2009 00:27:00 GMT

رشـته (string) :

آرايه اي از کاراکترها را رشته گويند. char name[10] ;

نکته : براي خواندن رشته از صفحه کليد :

scanf ( " % s " , name ) ; يا gets (name) ;

براي چاپ کردن رشته :

printf ( " % s " , name ) ; يا puts (name) ;

نکته : براي خواندن رشته ها اگر حروف کمتر از جاي خالي بود از علامت \0 در انتهاي رشته استفاده مي کنيم .

زير برنامه ها ( sub program ) :

اساس برنامه سازي ساخت يافته زير برنامه ها مي باشند .

يک برنامه را ابتدا تجزيه و تحليل کرده و در صورت نياز آن را به زير برنامه هاي کوچکتري تقسيم مي کنيم , سپس زير برنامه ها را فرخواني مي کنيم .

مراحل استفاده:

1- تعريف و پياده سازي : براي اين مرحله بايد توابع را با کليه عمليات مربوط به آن پياده سازي کنيم . يعني همانند يک برنامه کليه متغيير ها , دستورات , و نيز ورودي ها و خروجي ها را تعيين مي کنيم .

2- فرا خواني (call) : صدا کردن يک زير برنامه( تا زماني که فرا خواني نگردد اجرا نخواهد شد) .

ــ توجــه : در هر بنامه يک زير برنامه اصلي و در صورت نياز چندين زير برنامه فرعي خواهيم داشت که اجراي عمليات از زير برنامه اصلي شروع خواهد شد .

شکل کلي تعريف و پياده سازي زيربرنامه :

نوع خروجي زير برنامه نام زيربرنامه (اسامي و نوع پارامتر ورودي)

{

تعريف متغييرهاي محلي ;

دستورات ;

return متغيير خروجي ;

}

شکل کلي فراخواني زيربرنامه :

نام زيربرنامه (اسامي پارامترهاي ورودي) ;

ــ توجــه : تعداد پارامترهاي مجازي با تعداد پارامترهاي واقعي بايد يکسان باشد .

ــ در زبان C به زير برنامه ها تابع گويند .

ــ اگر يک تابع خروجي نداشته باشد نوع آن را void تعريف مي کنيم .

مثال26 ) برنامه اي بنويسيد که دوعدد ازورودي گرفته با استفاده از زير برنامه ها توان آن ها را محاسبه و چاپ کند.

(توان :عدد اول به توان عدد دوم )

# include <stdio.h>

# include <conio.h>

Int power (int a ,int b);

{

Int i,p;

P=1;

For (i=1;i<=b;i++);

P=p*a;

Return p;

}

Int main ( )

{

Int n1,n2,n3;

Scanf("%d %d \n ",&n1,&n2);

N3=power(n1,n2);

Printf( "% \n ",n3);

Return 0;

}

آموزش برنامه نويسي مبتدي C

Sun, 13 Sep 2009 00:22:00 GMT

ماتريس :آرايه دو بعدي را اصطلاحاً ماتريس گويند . که شکل کلي تعريف آن به صورت زير مي باشد :

نام ماتريس[تعدادسطر][ تعدادستون] ;

Int m[2][3]; : مثال

مثال22) - برنامه اي بنويسيد که عناصر يک ماتريس 3*3 را از ورودي گرفته سپس مجموع عناصر قطر اصلي را محاسبه کند .

# include <stdio.h>

# include <conio.h>

Main ( )

{

Int m[3] [3];

Int s=0,I,j;

For(i=0;i<3;i++)

For(j=0;j<3;j++)

Scanf("%d \n",&m[i][j] );

For (i=0;i<3;i++)

For(j=0;j<3;j++)

If (i==j)

S+=m[i][j];

Printf("sum=%d \n",s);

Getch( );

Return(0) ;

}

مثال23 ) برنامه اي بنويسيد که يک عدد از ورودي گرفته و تعداد دفعات تکرار آن را در يک ماتريس nm×چاپ کند .

# include <stdio.h>

# include <conio.h>

Main ( )

{

Const

Int n=4,m=3;

Int mat [n][m];

Int I,j,x,c=0;

For(i=0;i<n;i++)

Scanf("\n %d", &x);

For(i=0;j<m;j++)

For(j=0;j<m;j++)

If (x=mat[i][j])

C++;

Printf("%d",c);

Getch( );

Return(0);

}

مثال24 ) برنامه اي بنويسيد که حاصلضرب دو ماتريس m×n را پياده سازي کند .

# include <stdio.h>

# include <conio.h>

Main ( )

{

Const

Int n;

Float n[i][j],m[i][j],p[i][j],s;

Int m,I,j;

For (i=0;i<n;i++)

For(j=0;,j<n;j++)

{

Printf("enter n[%d][%d],m[%d][%d]",I,j,I,g);

Scanf("%F%F",&n[i][j],&m[i][j]);

}

For (h=0;i<n;i++)

For (j=0;j<n;j++)

{

S+=n[i][j]*m[m][j];

Printf("the p[%d][%d] is : %f",I,j,s);

}

Getch( );

Retutn (0) ;

}

مثال25) برنامه اي بنويسيد که عناصر يک ماتريس m×n را گرفته و تعداد اعداد زوج و فرد آن ها را مشخص کند .

# include <stdio.h>

# include <conio.h>

Main ( )

{

Const int n,m ;

Int m[n],[m],I,j ,OC,OC ;

For (i=0 ; i<n ; i++);

For (j=0 ; j<n ; j++);

{

Printf("\n enter no[%d][%d]:",I,j);

Scanf("%d",&m[i][j]);

}

For (i=0;i<n;i++)

For (j=0;j<n;j++)

If((m[i][j]%2)= =0)

Oc++;

Oc=n*m-oc;

Printf("the odd counter is :%d and the even counter is 5D " , OC ,OC );

Getch ( );

Return(0);

}

آموزش برنامه نويسي مبتدي C

Sun, 13 Sep 2009 00:19:00 GMT

مثال19 ) برنامه اي بنويسيد که سري فيبوناچي را توليد و در يک آرايه نگهداري کند . ...و8 و 5 و3 و 2 و1 و1

# include <stdio.h>

# include <conio.h>

Main ( )

{

Const

Int n=20;

Int m[n] , I;

M[0]=1;

M[1]=1

Clrscr( );

Printf("%d jomle az fibo :\n = = = = = = = = = \n\n",n);

Scanf ("%d \n %d \n ", m[0],m[1]);

For ( i=1; I,n ;i++)

{

M[i] =m[i-2]+m[i-1];

Printf("%d \n ", m[i]);

}

Getch( );

Return 0;

}

مثال20 ) برنامه اي بنويسيد که يک آرايه n عنصري را خوانده وميانگين آنها و انحراف از ميانگين را محاسبه کند .

# include <stdio.h>

# include <conio.h>

Main( )

{

Const int n ;

Float a[n],avg,s=0 ;

Int I;

Clrscr( );

For (i=0;i<n;i++)

Scanf ("%f",&a[i]);

For (i=0;i<n,i++)

S+ = a[i];

Avg=s/n;

For (i=0;i<n;i++)

Printf("\n the contrast %f of avg is : a[i] – avg);

Getch( );

Return(0);

}

مثال21 ) برنامه اي بنويسيد که 5 عدد را از ورودي خوانده سپس انها را به ترتيب معکوس در ارايه ي ديگري قرار داده و نتيجه را به خروجي ببرد .

# include <stdio.h>

# include <conio.h>

Main ( )

{

Int x[5],y[5],I,j;

Clrscr ( );

For (i=0;i<5;i++)

Printf("enter number %d:",i);

Scanf( "%d",&x[i]);

}

J=0;

Printf(" num in inverse:\n");

For (i=4;i>=0;i--)

Y[j]=x[i];

Printf("%3d",y[j]);

J++;

}

Printf("\n press okey to coniniue:");

Getch ( );

Return (0);

}